Czy Piękna i Bestia istnieli naprawdę?

    Historia młodej kobiety, która pokochała potwora przywracając mu człowieczeństwo na trwale weszła do kanonu literatury dziecięcej. Pierwotny tekst baśni został opublikowany w 1740 roku przez francuską pisarkę Gabrielle-Suzanne Barbot_de Villeneuve. Większość czytelników zna jednak skróconą wersję opowieści pióra Jeanne-Marie Leprince de Beaumont z 1756 roku. Czy jest jednak możliwe by para głównych bohaterów tej opowieści była postaciami historycznymi?

    W 1537 roku na Teneryfie urodził się Petrus Gonsalvus. Od dzieciństwa cierpiał on Hipertrichozę, chorobę genetyczną polegającą na nienaturalnym owłosieniu ciała, stąd zwaną syndromem wilkołaka. Gdy Petrus miał 10 lat w bliżej nieznanych okolicznościach został uprowadzony z rodzinnych stron i wywieziony do Francji, gdzie chłopca podarowano koronowanemu wówczas królowi Henrykowi II Walezjuszowi. Młody Gonsalvus był traktowany na dworze w sposób zbliżony do zwierząt cyrkowych. Po wypełnionym badaniami okresie izolacji Henryk II uznał, że należący do niego "człowiek-potwór" nie stanowi zagrożenia dla otoczenia i można podjąć próbę wychowania "monstrum" na dżentelmena. Petrus okazał się dobrym uczniem. Poza umiejętnością czytania i pisania opanował trzy języki.

    Przełom w życiu Gonsalvusa nastąpił po śmierci Henryka II w 1559 roku. Wówczas opiekę nad "królewską maskotką" przejęła królowa-wdowa Katarzyna Medycejska. Władczyni postanowiła kontynuować eksperyment polegający na ucywilizowaniu "odmieńca". Chcąc sprawdzić czy nieznana wówczas Hipertrichoza jest chorobą dziedziczną królowa zaaranżowała małżeństwo Petrusa z córką dworskiego sługi Kathariną Raffelin. Mimo zdeformowanego wyglądu Gonsalvusa pożycie pary układało się dobrze, a z czasem małżonkowie doczekali się siedmiorga dzieci. Niestety czworo z nich zostało dotkniętych schorzeniem swojego ojca.

    Po śmierci Katarzyny Medycejskiej Gonsalvusowie opuścili Francję i zamieszkali na dworze Małgorzaty Parmeńskiej, habsburskiej namiestniczki Niderlandów. Również tam Petrus i najbardziej podobne do niego dzieci budzili żywe zainteresowanie elit. Członków rodziny(szczególnie tych cierpiących na syndrom wilkołaka) często portretowano a sprzedawane wizerunki stały się ozdobą domów nabywców. Rysunki członków niezwykłej rodziny znalazły się nawet w atlasie zoologicznym.  Po trwającym dekadę pobycie w otoczeniu Małgorzaty Parmeńskiej Petrus Gonsalvus przeniósł się wraz z rodziną do Księstwa Parmy, na dwór księcia Aleksandra Farnese. Ostatnia wzmianka źródłowa o Gonsalvusie pochodzi z 1617 roku i dotyczy chrztu jego wnuka. Petrus zmarł w 1618 w Capodimonte. Pięć lat później odeszła także Katharina Raffelin.