Posty

Anioł w koronie. Recenzja

    Bona Sforza d'Aragona to zapewne jedna z najbardziej znanych polskich królowych. Kobieta-polityk, kochająca, ale zaborcza matka, teściowa nieznosząca swoich synowych, bohaterka słynnego serialu telewizyjnego. W powszechnej świadomości Bona funkcjonuje także jako małżonka Zygmunta I Starego. Ilu Polaków jednak wie, że pierwszą żoną króla była pochodząca z Węgierskiej rodziny magnackiej Barbara Zapolya? Próbę przywrócenia królowej Barbarze należnej pamięci podjęła Kazimiera Sitarz, młoda pasjonatka historii, publikując w serwisie Wattpad.com powieść Anioł w koronie .     Zanim przejdziemy do właściwej treści posta należy przypomnieć podstawowe fakty z życia głównej bohaterki opisywanej historii. Barbara Zapolya urodziła się najprawdopodobniej 11 lutego 1495 roku na zamku w Trenczynie jako córka Stefana Zapolyi, wojewody siedmiogrodzkiego i Jadwigi cieszyńskiej, śląskiej księżniczki z dynastii Piastów. Barbara miała troje rodzeństwa: dwóch braci Jana i Jer...

Walenty Szwajcer. Kim był odkrywca Biskupina?

    Rezerwat archeologiczny z okresu Kultury Łużyckiej to chyba najsłynniejsza atrakcja turystyczna Pałuk. Dzięki komu ta drewniana osada stała się symbolem historii lokalnej?     Walenty Szwajcer urodził się 7 lutego 1907 roku w Piastowicach. Był najmłodszym z 11 dzieci rolnika Antoniego Schweitzera i jego żony Julianny Świderkówny. W latach 1914-1921 Walenty uczęszczał do tzw. szkoły jednoklasowej, czyli ówczesnej podstawówki. W latach dwudziestych Walenty rozpoczął przygotowania do wykonywania zawodu nauczyciela. Ten proces zakończył się złożeniem przysięgi służbowej 3 lutego 1937 roku.     W latach 1928-1930 Szwajcer pracował w szkole w Gorzycach, następnie w wyniku zamiany na posady z Antonim Płóciennikiem przeniósł się do Sarbinowa. I na tym stanowisku nie zabawił długo z powodu częstych wizyt w Żnińskich lokalach nocnych. Ostatecznie rozrywkowego nauczyciela karnie przeniesiono do pracy w 4-klasowej placówce w Biskupinie.   ...

Elekcja Jana III Sobieskiego

      10 listopada 1673 roku zmarł we Lwowie król Polski i wielki książę Litwy Michał Korybut Wiśniowiecki. Szlachta Rzeczpospolitej Obojga Narodów stanęła wobec konieczności wyboru władcy w trakcie trwającej wojny z Imperium Osmańskim. Faworytem elekcji wydawał się więc utalentowany dowódca wojskowy. Czy faktycznie tak się stało? Zobaczmy.     Przebieg sejmu elekcyjnego znamy dzięki relacji Francois de Callièresa, dyplomaty w służbie księcia Sabaudii i Piemontu Karola Emanuela II. Callières wyruszył w podróż do Warszawy z Paryża 21 marca 1674 roku, w towarzystwie francuskiego posła na elekcję, Toussainta de Forbina-Jansona, biskupa Marsylii. Dyplomaci przybyli do stolicy Rzeczpospolitej 5 maja, już podczas trwającej elekcji.     W momencie rozpoczęcia wyborów o tron polsko-litewski ubiegało się 6 kandydatów: Ludwik Burbon zwany Wielkim Kondeuszem, Karol V Leopold książę Lotaryngii, car Rosji Aleksy I, palatyn Neuburga Filip Wilhelm Witt...

Wilhelm z Rożemberka. Czarny koń dwóch elekcji

    O tym, że po śmierci Zygmunta Augusta w 1572 roku kolejni monarchowie państwa polsko-litewskiego byli wybierani na tron przez własnych obywateli(szlachtę), słyszał zapewne każdy uczeń. Być może bardziej zainteresowani tą tematyką wymienią nawet imiona królów elekcyjnych. Ja chciałbym przedstawić  sylwetkę kandydata w tych swoistych "wyborach królewskich", który mimo dobrze rokującego poparcia nie zdołał zdobyć polskiej korony.     Wilhelm z Rożemberka, czeski magnat i polityk urodził się w lutym 1535 roku w Sutzendorf. Wcześnie osierocony pozostawał pod opieką stryja. Gdy Wilhelm miał 16 lat został formalnie uznany za pełnoletniego i odtąd zarządzał rodzinnymi dobrami z główną siedzibą w Rożemberku.     Kariera polityczna czeskiego wielmoży rozpoczęła się w II połowie XVI wieku, gdy towarzyszył panującemu również w Czechach cesarzowi Rzymsko-Niemieckiemu w podróżach do Italii. Wilhelma posyłano również z misjami dyplomatycznymi do Rz...

Czy Piękna i Bestia istnieli naprawdę?

    Historia młodej kobiety, która pokochała potwora przywracając mu człowieczeństwo na trwale weszła do kanonu literatury dziecięcej. Pierwotny tekst baśni został opublikowany w 1740 roku przez francuską pisarkę Gabrielle-Suzanne Barbot_de Villeneuve. Większość czytelników zna jednak skróconą wersję opowieści pióra Jeanne-Marie Leprince de Beaumont z 1756 roku. Czy jest jednak możliwe by para głównych bohaterów tej opowieści była postaciami historycznymi?     W 1537 roku na Teneryfie urodził się Petrus Gonsalvus. Od dzieciństwa cierpiał on Hipertrichozę, chorobę genetyczną polegającą na nienaturalnym owłosieniu ciała, stąd zwaną syndromem wilkołaka. Gdy Petrus miał 10 lat w bliżej nieznanych okolicznościach został uprowadzony z rodzinnych stron i wywieziony do Francji, gdzie chłopca podarowano koronowanemu wówczas królowi Henrykowi II Walezjuszowi. Młody Gonsalvus był traktowany na dworze w sposób zbliżony do zwierząt cyrkowych. Po wypełnionym badaniami ok...

Matka Jagiellonów. Recenzja

      Większość z nas na hasło "Jagiellonowie" ma skojarzenia z Władysławem Jagiełłą, Zygmuntem Starym i jego małżonką Boną Sforzą. Niewątpliwie wielka w tym zasługa kreacji Aleksandry Śląskiej w serialu "Królowa Bona". Tymczasem inną, także charakterystyczną postacią w dziejach Polski na przełomie XV i XVI wieku była królowa Elżbieta Rakuszanka, żona Kazimierza IV Jagiellończyka i matka wspomnianego już Zygmunta Starego.      Elżbieta Habsburżanka, nazywana przez poddanych Rakuszanką, od staropolskiej nazwy Austrii czyli Rakuzy, urodziła się na przełomie lat 1436-1437. Była córką arcyksięcia Austrii, króla Czech, Węgier i Niemiec Albrechta II Habsburga i Elżbiety Luksemburskiej. W 1454 roku poślubiła Kazimierza Jagiellończyka, króla Polski i wielkiego księcia Litwy. Małżonkowie doczekali się trzynaściorga dzieci, 6 synów i 7 córek. Czterech męskich potomków pary królewskiej nosiło koronę królewską, córki wyszły za mąż za książąt niemieckich, któr...

Jerzy Franciszek Kulczycki i wiedeńskie kawiarnie

    Wielu z nas na co dzień pije kawę z mlekiem, ale czy kiedyś zastanawialiśmy się kto zapoczątkował tradycję takiego doprawiania czarnego napoju?      Jerzy Franciszek Kulczycki urodził się około 1640 we wsi Kulczyce na Ukrainie. Sam uważał się za rodowitego Polaka z „królewskiego polskiego wolnego miasta Sambora”. Prawdopodobnie wywodził się z uszlachconej i polonizowanej linii ruskiego rodu Kulczyckich herbu Lis. Mimo przytoczonych tu danych pochodzenie Kulczyckiego budzi spory wśród historyków. W rodzinnych stronach uchodzi za Kozaka, który spędził dwa lata w jasyrze, czyli niewoli u Tatarów lub Turków, co tłumaczyłoby znajomość języka tureckiego. Natomiast badacze z Austrii i Węgier widzą  w Jerzym Franciszku Serba.      Dzięki znajomości języków tureckiego i węgierskiego Kulczycki został tłumaczem Kompanii Orientalnej, stowarzyszenia kupców wiedeński do spraw handlu ze Wschodem. Jako kupiec Jerzy Franciszek osiadł w Leopolds...